يکي از تفاوت هاي عمده زن و مرد نحوه برخورد آنها با فشارهاي عصبي و روحي است . مردها در اين مواقع بيشتر گوشه گير شده و در خود فرو مي روند ؛ در صورتي که زن ها به هيجان آمده مسئله را مطرح مي کنند.

مردان علاقه مندند مسائل شان را به تنهايي حل نمايند ؛ لذا سعي مي کنند مشکلاتشان را براي کسي مطرح نکرده و صحبتي از آن به ميان نياورند در صورتي که زن ها دوست دارند در مواقع ناراحتي با کسي حرف بزنند. زن ها روابط حمايتي را جستجو مي کنند. زن ها رابطه گرا هستند و مردها هدف گرا.

در دوستي ، زنان علاقه مندتر مي شوند و عاطفي تر برخورد مي کنند در حالي که دوستي مردان قوي تر و عميق تر است.

تفاوت عمده زن و مرد در دوستي آنهاست. زنان نسبت به مردان با دوستان خود نزديک تر و صميمي تر مي شوند و بيشتر درد دل مي کنند، يعني مسائل دروني را بيشتر بازگو مي نمايند؛ در حالي که مردان با دوستان خود بيشتر در فعاليتي مشارکت مي کنند. مردان نسبت به دوستان خود احساس مسئوليت بيشتري دارند و نسبت به زنان در اين مورد با گذشت ترند.

يکي از جنبه هاي تفاوت هاي زن و مرد، در مهرورزي نسبت به ديگران است. در اين مورد ديدگاه قالبي مهرورزي زنان بيش از مردان مي داند

منبع : مقدمه اي بر روان شناسي ازدواج

تأليف : زهره رئيسي

طرح موضوع «زن در سينماي ايران» با وجود بحث هاي فراوان در حاشيه و متن، هنوز زنده و داراي کارکردي بنيادين است. بررسي اين مقوله به دور از صدور احکام کلي وتقويت ديدگاه هاي متعصبانه، حداقل مي تواند در پوششي تئوريک جلوه هاي عيني تفکر ضدزن را به پرسش بگيرد. شمايل زن خوب در سينماي مردانه ايران ، به تصويري اثيري، منفعل، نيکوکار و فرشته خو همواره فروکاسته شده؛ چنان که زنان بد، بيشتر موجوداتي اند که درکار تخريب اقتدار مردانه، چارچوب هاي تعيين شده را رعايت نکرده اند. بدين سان در اکثر فيلم هاي ايراني شاهد تصويري دستکاري شده از زن بوده وهستيم.
در فيلم هايي که حاصل نگاهي يکسونگر به زن اند، ضرورت حضور زن به عنوان نيمي از اجتماع مطرح نيست. درستي اين نگاه در گرو حذف زن از خيل فراوان فيلم هاست ، آثاري که زن در آنها از شأن انساني خود فرسنگها دور شده و به هيأت موجودي مضحک درآمده است . بنابراين يکي ازمهم ترين علل استفاده فيلمسازان از زن، تضمين جذابيت فيلم والبته کشاندن تماشاگران به سينماست؛ سينمايي که در بند کليشه هاي رايج به سادگي انسان را به همراه پيچيدگي ذهني ، عواطف وتمايلات طبيعي اش فداي تعريف هاي کلي و تيپيکال مي کند. سرچشمه اصلي محدوديت زن در سينما، به محدوديت او در اجتماع برمي گردد که طبق سخن «جانستن» معضلي جهانشمول است .
يکي از مهم ترين مؤلفه هاي شناساي فيلمفارسي ، بي هويتي زنان است ؛ بطوري که شکل مطيع آن پايبند شوهر وفرزندان در خانه مشغول خياطي و… است ونوع سرکش وعصيانگرش در کافه ها مشغول رقص.

تهمينه ميلاني که فيلم هايش همگي در ارتباط با وضعيت زن در اجتماع است ، مي گويد: «فيلم هايي ساخته مي شوند صرفاً براي سرگرم کردن مردم وهيچ تأکيد خاصي هم ندارند. دراين فيلم ها موضوع زنان اصلاً قابل بحث نيست. وجود چنين فيلم هايي براي رونق بخشيدن به سينماها ضروري است . اما فيلم هاي ديگري هم هستند که براساس ديدگاه نويسنده يا کارگردانشان دراين مورد جهتگيري مي کنند. هرکسي تفکرش نسبت به اجتماع و زن را در فيلم هايش مطرح مي کند، پس طبيعي است که جهت گيري کارگرداني که در خانه زن آزار است با جهت گيري من در فيلم هايم تفاوت کند. البته وجود آن گونه فيلم ها هم ضروري به نظر مي رسد، چرا که اين تنوع منجر به چالش مي شود وازاين چالش اتفاق هاي خوب بيرون مي آيد.

تصوير اغراق گونه زنان غرغرو و نق نقو در سينما يا تلويزيون قطعاًمنجر به چالش مي شود. نکته جالب اين که هرگاه چنين تقابل وچالشي به وجود آمده، بلافاصله منجر به ساختن فيلم هايي شده که موضوع اصلي آنها بزهکاري زنان است . درباره اين دوره مي توان ادعا کرد که هيچ فيلمي با اين ويژگي ها، زن را ناديده نگرفت، به گونه اي که او را يا در قالب معشوقه، يا فاحشه و يا کلفت به تصوير کشيد. نيکي کريمي بازيگر سينما به پرسش درخصوص وضعيت زن چنين پاسخ مي دهد: «همان گونه که در اکثر فيلمها نگاه درستي به مرد نيست، طبعاً نگاه صادقانه اي به زن هم وجود ندارد. واقعيت ديگر درباره حضور زن را صنعت سينما رقم مي زند.سينما براي حفظ چرخه اقتصادي خود، زن را به گونه اي که دوست دارد تصوير مي کند و اين وضعيت چيزي است که در تمام دنيا مصداق دارد. من فکر نمي کنم که قضاوت هاي کلي مؤثر باشد، بايد به ريشه ها پرداخت و فرهنگي که چنين ذهنيتي از زنان را در درون مي پروراند.»
اگرچه وضع محدوديت ها، پس از انقلاب، به وهن فيلمفارسي پايان داد اما شرايط جديد نوع تازه اي از ابتذال را در سينما و در ارتباط با زن تقويت کرد. بسياري از فيلم ها يا به ناديده گرفتن زنان پرداختند يا داستان خود را بر مبناي انفعال و ضعف آنان استوار کردند و يا با ارائه چهره اي فعال، آنان را در موقعيت قهرمانان پوشالي قراردادند.

بايد ديد تا چه زماني فيلم ها مي توانند با تکيه بر عنصر جذابيت، نگاه ضدزن را عمل و در جامعه گسترش دهند. مجيد مدرسي (تهيه کننده) مي گويد: «تصوير زن در سينماي پس از انقلاب به هيچ وجه قابل مقايسه با دوران پيش از انقلاب نيست. گذشته از اين زيباترين نگاه به مقام پرارج زن، اتفاق مهمي است که دراين سالها افتاده است.

روزنامه ايران

نسل جوان امروز با دوگانگي عجيبي روبه‌روست. از يک سو، ارزش‌هاي سنتي ريشه‌دار همچنان بر وابستگي طولاني‌مدت به نهاد خانواده تأکيد دارد و گاه در اين راه حتي حاضر است شکاف موجود ميان نسل‌ها را نيز ناديده بگيرد، از سوي ديگر، مدرنيته و پيامدهاي قطعي و جهاني آن ادامة وابستگي تامِ فرد را به خانواده‌اي که در آن رشد کرده است نه‌تنها لازم نمي‌داند بلکه تقريباً غيرممکن فرض مي‌کند. امروز با گسترش طبقة متوسط شهري و به‌رسميت شناخته شدنِ هرچه بيشترِ مفاهيمي چون «شخصيت» و «فرديت»، روياروييِ با سنت‌ها نيز ناگزير پيش مي‌آيد. چراکه اين سنت‌ها هنوز و همچنان در تمام سطوح زندگي مدرن حضور دارند. بسياري از خانواده‌هاي ايراني هنوز نسبت به خارج شدن دخترانشان از خانواده به علت‌هايي غير از ازدواج چندان خوش‌بين نيستند.

خانة مجردي و مفهوم ضمني آن
مجرد که هستيد، تنها و مستقل هم که زندگي مي‌کنيد، از همه مهم‌تر زن هم هستيد، پس بايد گفت آنچه خوبان همه دارند شما يکجا داريد تا به‌راحتي مورد مشکوکي شناخته شويد!
دکتر ناصر قاسم‌زاده، در مورد آنچه که معمولا ً از عبارت «خانة مجردي» به ذهن افراد متبادر مي‌شود، بخصوص وقتي اين خانه متعلق به زن جواني باشد، مي‌گويد: «ما عادت کرده‌ايم که خيلي راحت از نيازهاي جنسي جوانان بگذريم و اين مسئله را ناديده بگيريم و، به‌خاطر نظارت صحيح نداشتن به اين موضوع، جوان ممکن است دچار افراط و تفريط شود.

در فرهنگ تودة جامعة ما، از آنجا که پدر و مادر در تربيت جنسي فرزندانشان تقريباً هيچ نقشي ندارند، هميشه نوعي بدبيني و سوء‌تعبير در چنين گزينش‌هايي مثل زندگي مستقل خانم‌ها وجود دارد و تعميم دادن هم که از صفات بد ماست. البته امکان دارد اين مسائل براي قشري ابداً مطرح نباشد، ولي در مجموع نگاه منفي وجود دارد، اينکه خوب حالا اين خانم اصلا ً به چه دليل مي‌خواهد تنها زندگي کند، مگر مي‌خواهد چکار کند که در خانة پدرش امکانش نيست و برداشت‌هاي مشابه اين.»

دکتر ناهيد مطيع نيز معتقد است انگ‌ها يا برچسب‌هايي که به افراد مجردي که زندگي مستقل دارند زده مي‌شود مربوط به عرف اجتماعي ماست که هنوز اين پديده را نپذيرفته و شايد با چند نمونة منفي که ديده شده جامعه آن را به کل اين جريان تعميم داده است.
دکتر مطيع مي‌گويد: «به‌هرحال وقتي که عرف مخالف حرکتي است مسلّم است که هر انگي هم به آن حرکت خواهد زد و از آنجا که در فرهنگ مردسالار ما معمولا ً همة درهاي بسته به روي مردها باز است، در نتيجه زناني که در طلب استقلال هستند به‌مراتب شرايط سخت‌تري را تجربه مي‌کنند. ولي نبايد فراموش کرد که در عرف اجتماعي ما حتي مجردي زندگي کردن مردها هم تابو به‌حساب مي‌آيد که ممکن است خيلي زير ذره‌بين باشد. چراکه ازدواج در اين جامعه هنوز تنها راه پذيرفته‌شده براي استقلال به حساب مي‌آيد و ترجيح داده مي‌شود همة افراد را دربر بگيرد. پس تنها زندگي کردن چه براي مرد و چه براي زن گونه‌اي انحراف به شمار مي‌رود و چشم‌هايي هم هستند که مواظب مرد مجردند که قطعاً اين چشم‌ها در مورد زن مجرد خيلي مشخص‌تر، بي‌پرده‌تر و منفي‌تر عمل مي‌کنند.»

دکتر قاسم‌زاده معتقد است که براي تغيير چنين نگاهي در جامعه نسبت به زندگي مستقل زنان در درجة نخست بايد نگاه خود زنان نسبت به توانايي‌ها و امکاناتشان تغيير کند. او معتقد است که در اين صورت کم‌کم نگاه مردان جامعه نيز متعادل‌تر خواهد شد.
سخن گفتن از استقلال فردي و اجتماعي و حتي جنگيدن براي آن، در بيشتر موارد، بسيار ساده‌تر از مستقل زندگي کردن است. نتيجة تحقيقات سازمان ملي جوانان نشان مي‌دهد 27 درصد از جوانان ايراني مستقل زندگي مي‌کنند. براساس اين تحقيقات، جوانان در گروه سني 25 تا 29 سال اغلب در واحدهاي کمتر از 40 متر زندگي مي‌کنند. در اين تحقيقات هيچ اشاره‌اي به ترکيب جنسيتي جوانان مستقل نشده است. با وجود اين، هستند زنان و دختراني که زندگي مستقل را انتخاب کرده و توانسته‌اند استقلال و فرديت خود را حفظ کنند. آنچه مسلّم است مشکلات و موانع بسياري بر سر راه جوانان با اين انتخاب وجود دارد، ولي شواهد نشان مي‌دهد تعداد دختران مستقل در چند سال اخير رو به افزايش بوده است.
زندگي مستقل، فرديتِ روبه‌گسترش، کنارگذاشتن مفاهيم کهنه و فرسوده، و آزادي و امنيت براي انتخاب شيوة زندگي، زندگي‌اي که فقط يک بار امکان دارد، همة اينها، فکرهايي است که با باد سرد پاييز دور سرت مي‌چرخد و تو فکر مي‌کني شايد زندگي هر قدر پيچيده‌تر مي‌شود مي‌خواهد به ما ياد بدهد که بايد ساده‌تر باشيم، ساده‌تر ببينيم، ساده‌تر درک کنيم و ساده‌تر بپذيريم.