جواد محدثي

اعمال نوروز

از امام جعفر صادق عليه السلام روايت شده که فرمودند: در آغاز فروردين آدم آفريده شد و آن روز فرخنده اي است براي خواستن نيازها و بر آورده شدن دعاها و فراگرفتن دانش و عقد ازدواج و مسافرت و داد و ستد. در اين روز فرخنده بيماران رو به بهبودي مي روند و روزي ها فراوان مي شود.

در روايتي ديگر از قول امام موسي بن جعفر عليه السلام آمده است که حضرت درباره ي نوروز فرموده اند: اين روز بسيار قديمي است روز نوروز خداوند از بندگان خويش پيمان گرفت که او را پرستش کنند و براي او شريک قائل نشوند و به آيين پيامبرانش درآيند و دستوراتشان را بپذيرند و آن را انجام دهند آن روز نخستين روزي است که خورشيد تابيد و بادهاي ياري دهنده وزيدن گرفت و گل بر روي زمين روييد.

نوروز روزي است که جبرييل امين بر پيامبر اسلام صلي الله عليه و آله نازل شد، در آن روز حضرت ابراهيم علبه السلام بتها را شکست و در آن روز پيامبر اکرم صلي الله عليه و آله و علي عليه السلام را در خانه ي کعبه بر بالاي دوش گرفت تا بت هاي قريش را به پايين بيفکند در برخي کتابها نيز آمده است که حضرت قائم امام زمان عجل الله تعالي فرجه در چنين روزي ظهور خواهد کرد.

از امام صادق عليه السلام روايت شده که نوروز روزي است که در آن قائم ما اهل بيت ظاهر مي شود و خداوند او را ظفر خواهد داد، هيچ نوروزي نمي آيد مگر آن که ما اميد فرج داريم.

مرحوم حاج شيخ عباس قمي ره در کتاب شريف مفاتيح الجنان مي نويسد:
اعمال نوروز چنان است که حضرت صادق عليه السلام به معلي بن خنيس تعليم فرمود، چون روز نوروز شود غسل کن و پاکيزه ترين جامه هاي خود را بپوش و خود را به بهترين عطرها خوشبو گردان و در آن روز روزه بگير، وقتي از نماز پيشين و پسين و نافله هاي آن فارغ شدي چهار رکعت نماز بگزار هر دو رکعت به يک سلام؛ در رکعت اول بعد از حمد ده مرتبه سوره والعصر و در رکعت دوم بعد از حمد ده مرتبه سوره کافرون و در رکعت سوم بعد از حمد ده مرتبه سوره اخلاص و در رکعت چهارم بعد از حمد ده مرتبه سوره فلق را بخوان و بعد از نماز سجده شکر به جا آور و دعاي مخصوص نوروز را بخوان اگر چنين کني گناهان پنجاه سال تو آمرزيده خواهد شد.

ان شاء الله

حسين(ع) و بهار

مريم صباغ زاده ايراني
غالباً دو موضوع متفاوت با هم، دو موضوع جدا از هم، دو موضوع ناهمگون و ناهم جنس با هم، وقتي جمع مي شوند، جمعي در هم هستند که به ضرب و زور در کنار هم نشسته اند. اما دو اتفاق يک جنس و يک مضمون، يک جور و يک اندازه، درآميزه اي يکدست، حضوري آرام و دلخواه دارند. با دسته اول آدمي کنار مي آيد. به دسته دوم، نزديک بلکه مأنوس مي شود. حسين و بهار از اين نوعند.
حسين و بهار به فطرت آدمي نزديکند و ما با آنها بي محابا آشنايي مي ورزيم. ما با آنها يک حس پاياي مطمئن داريم. در روايات است که خداوند با هر کدام از خاصان درگاهش، مابه ازايي آفريد. با خلقت حسين، بهشت آفريده شد و بهشت از تجميع نور و طراوت و رويش است. يعني که بهشت بهاري جاودان است. يعني که حسين و بهار به هم درهم اند و به هر سالي، در مضموني واحد، با هم و درآميخته به هم مي آيند؛ بي ملال تکراري؛ بلکه به تازگي تکثير. و تکثير، تکرار نيست. از روي يکي چند تا ساختن نيست. از هر کدام آن به آن يکي ساختن و کنار هم پي انداختن است. چنين است که زمان تکثير مي شود. ساعات و دقايق و آنات تکثير مي شوند؛ مثل کلمات که در هجا هجايشان تکثير مي شوند. حتي وقتي مفهومي را دوباره و چندباره به خاطر مي آورند. لحظه ها را تکرارشان نيست که زيبا مي کند. حوادث را تکرارشان نيست که به ياد ماندني مي کند در يک سلسله جبال، تکرار کوه نيست که حس عظمت را برمي انگيزد. اين از منزلت تکثيرشان است. و بهار در تکرارش نيست که به هر سالي، خواستني مي شود. ما را از خود به در مي جهاند و بيخود مي کند. و از درنگ و تأمل باز مي دارد؛ بهار در تکثير بي وقفه حيات بخشش، بهشت مي آفريند. بهار حسيني تان از ملال تکرار خالي باد!